Werbalizacja punktów zwrotnych: praksonimy w dyskursie medialnym

Pandemia COVID-19 sprawiła, że dzisiejsze społeczeństwa znalazły się w punkcie zwrotnym: mówimy o rzeczywistości przed- i postpandemicznej. Nazwa miasta Wuhan, jej „kolebki”, stała się złowieszczym symbolem. Artykuł zawiera analizę dyskursywnego funkcjonowania praksonimów tego typu (Wuhan, Czernobyl, 11 września…) i sposobu, w jaki zaspokajają one pewne potrzeby użytkowników języka w momentach przełomowych. Praksonimy te są nazywane denominacjami proprialnymi (Bosredon & Tamba, 1995), słowami-wydarzeniami (Moirand, 2007) lub też nazwami własnymi wydarzeń (Krieg-Planque, 2009), ponieważ posiadają jednocześnie cechy typowe dla apelatywów i nazw własnych. Temat podjęty w pierwszej kolejności to praktyka nominacji za pomocą różnych, często konkurujących ze sobą desygnacji, oraz ich funkcjonowanie w konkretnych ko(n)tekstach, również w odniesieniu do dyskursów poprzednich (Moirand & Reboul-Touré, 2015). Nazywanie zakłada intencjonalny wybór jednej desygnacji spośród innych dostępnych. Intencjonalność ta jest osią drugiej części artykułu, stanowiącej próbę określenia roli badanych praksonimów w procesach eufemizacji i dysfemizacji argumentacyjnej na podstawie analizy wybranych jednostek korpusu badawczego.