Księcia Leona Sapiehy relacje rodzinne

Książę Leon Sapieha (1802–1878) pochodził z kodeńskiej linii Sapiehów. Był synem Aleksandra Sapiehy i Anny z Zamoyskich. Małżonką księcia była Jadwiga z Zamoyskich (1806–1890) córka Stanisława Zamoyskiego i Zofii z Czartoryskich. Po upadku powstania listopadowego, książę schronił się w Galicji, a za odmowę przyjęcia carskiej amnestii jego dobra zostały skonfiskowane. Dzięki wsparciu matki odbudował pozycję ekonomiczną i polityczną rodu w Galicji.
W listach Leon Sapieha informował żonę o wszystkim, co go spotkało i co przeżył w danym okresie. Otaczał swoją rodzinę miłością i szacunkiem. Dbał o jej odpowiednie zabezpieczenie materialne podejmując liczne aktywności gospodarcze. Szczególną jego troską było jednak zdrowie żony i dzieci. Z ośmiorga potomstwa tylko syn Adam przeżył rodziców. Wszystkie zmarłe dzieci pozostawały w pamięci księcia, ale najmocniej przeżył śmierć Zofii i Teresy, które wyrosły już z wieku dziecięcego. Każde wspomnienie zmarłych dzieci, każda rocznica ich śmierci była bolesna dla Sapiehy. Jednak mimo własnego cierpienia pocieszał żonę.
Leon Sapieha miał w żonie przyjaciela, powiernika i doradcę. Informował ją o bieżących wydarzeniach, o trudnych decyzjach jakie musiał podejmować. Dzielił się również opiniami o ludziach, z którymi przyszło mu się spotykać.
Relacje Leona Sapiehy z dziećmi były nacechowane głębokim przywiązaniem, troską i miłością. Odbiegało to od przyjętych wówczas zasad surowego wychowania. Jednak śmierć dzieci oraz stałe pobyty poza domem, spowodowały, że Sapieha odrzucił konwenanse epoki. Wobec syna Adama, jednak zachował pewną surowość i zdecydowanie. Celem było bowiem odpowiednie przygotowanie go do roli ojca i gospodarza.
Utrata stanowiska marszałka krajowego w 1875 r. spowodowała, że książę zajął się tylko sprawami rodzinnymi, a przede wszystkim opieką nad wnukami. Podróżował z nimi i urządzał zabawy w pałacu krasiczyńskim.