Ciało wiersza, ciało poetki w Znikopisie Urszuli Kozioł

Artykuł stanowi próbę analizy tomu Urszuli Kozioł Znikopis, opublikowanego po raz pierwszy w ramach zbioru Ucieczki (2016), a następnie jako osobny tom poetycki (2019). Tekst tomu można odczytywać jako elegijny dokument stopniowego odchodzenia, autozapis doświadczenia zanikania w wymiarze fizycznym, emocjonalnym i twórczym. Świadoma ograniczeń wieku poetka podejmuje grę z konwencją poetycką: dekonstruuje tradycyjne środki stylistyczne, prowadzi autotematyczną refleksję nad kondycją wiersza oraz wykorzystuje ironię jako strategię oswajania przemijania. Utwory Kozioł intensyfikują znaczenie w oszczędnej i subtelnie zniuansowanej formie, koncentrując się wokół doświadczenia utraty, scalania, cielesnego zszywania fragmentów, oporu wobec przemijania, odchodzenia, zanikania pamięci oraz słabnięcia możliwości fizycznych i twórczych. Analiza prowadzi do wniosku, że poetka tworzy autotematyczny portret ciała poetki i ciała poezji znajdujących się w stanie rozpadu. Utwory zawarte w Znikopisie są próbą uporządkowania rozproszonych fragmentów języka w spójną całość, a zarazem gestem sprzeciwu wobec całkowitego zniknięcia – ciała piszącego i ciała materialnego;