Rezyliencja Kołobrzegu jako wyzwanie dla największego polskiego uzdrowiska

Celem pracy było określenie aktualnego, popandemicznego poziomu rezyliencji miejskiej Kołobrzegu względem skali rozwoju największego polskiego uzdrowiska z wykorzystaniem autorskiego progowego cyklu życia obszaru turystycznego (TTALC) w nawiązaniu do modelu cyklu adaptacyjnego rezyliencji miejskiej. Zastosowanie TTALC oraz modelu cyklu adaptacyjnego w kontekście rezyliencji miejskiej zostało przetestowane z wynikiem pozytywnym na wyzwaniach wygenerowanych przez AI, potwierdzając tym samym wystąpienie procesu wzmacniania rezyliencji miasta Kołobrzeg. Wskazane przez AI wyzwania w przeważającym stopniu wskazują na faktyczny stan przejścia Kołobrzegu w kontekście rezyliencji miejskiej z fazy konserwacji (K) – stabilizacji, poprzez fazę uwolnienia (Ω) – zaburzenia, w fazę reorganizacji (α) – innowacji w cyklu adaptacyjnym w kontekście rezyliencji miejskiej. Działania te są związane bezpośrednio z przekraczaniem kolejnych progów rozwoju, a w szczególności progu V – oznaczającego faktyczną zmianę granic administracyjnych miasta Kołobrzeg, która umożliwi rozwój nowych funkcji społeczno-gospodarczych i podniesienie poziomu rezyliencji miejskiej rozumianej jako odporności miasta, a w tym konkretnym przypadku wielkiego uzdrowiska, na sytuacje kryzysowe lub szokowe z uzyskaniem jego zdolności do regeneracji. Zależy ona od współpracy, partycypacji społecznej, zaufania oraz przekonania mieszkańców do sensu realizacji wyzwań na szeroką skalę.