Zarys biografii i twórczość poetycka Jakuba Przyłuskiego - Kuran, Michał; Wichowa, Maria; Agnieszka Gralak (Jakub Przyłuski (1512–1554): Zarys życia i twórczości literackiej na tle epoki, 2022)
Jakub Przyłuski urodził się ok. r. 1512. Pochodził z Jeżowa, położonego w ziemi rawskiej, na Mazowszu. Był synem Mikołaja, pochodził z rodziny szlacheckiej. Wiadomo, że zmarł na początku roku 1554. Poeta podpisywał się Jacobus Priluscius, używał też form: Jessovius, Jeżowita, Jeżowita bakałarz. W dniu 30 lipca 1528 r. Przyłuski rozpoczął studia w Akademii Krakowskiej. Niewiele wiemy o tym okresie jego życia. Na wiele lat związał się z dworem wojewody krakowskiego Piotra Kmity (1477 – 1553), gdzie był zatrudniony jako sekretarz. Z woli mecenasa począwszy od kwietnia 1540 r. przez osiem lat był pisarzem grodzkim w Przemyślu. Jeżowita jako pisarz grodzki przemyski opisał łacińskim wierszem znaczenie ksiąg sadowych. Na dobre rozstał się z Przemyślem, gdy w r. 1551 objął po Janie Taszyckim stanowisko pisarza ziemskiego krakowskiego. Przyłuski nawiązał współpracę z księciem pruskim Albrechtem, który, jak wiadomo, stworzył w stołecznym Królewcu centrum luterańskiej myśli reformacyjnej, co mało wpływ na twórczość literacką Jeżowity Przyłuski ma w swym dorobku poetyckim sporo wierszy okolicznościowych, także pochwalnych, sławiących sukcesy literackie zaprzyjaźnionych autorów oraz teksty o tematyce funeralnejteksty łacińskie drukowane jako elementy ramy wydawniczej książek, których znaczenie chwalił Jeżowita. Dorobek literacki Jeżowity w części zaginął. To, co pozostało pilnie czeka na filologa –edytora i zarazem tłumacza, aby przygotował tom utworów zebranych, Jakuba Przyłuskiego, w wersji dwujęzycznej. Teksty łacińskie dla studiów skrupulatnych badaczy, teksty w przekładzie polskim dla szerokiego kręgu czytelników.