„Tedy istotą sztuki byłoby odkładanie-się-w-dzieło prawdy bytu”. Postać Césara Manrique i jego kreacje artystyczne - Pawłowska, Aneta; Stefański, Krzysztof; Milerowska, Magdalena (Ars inspiratio: Studia dedykowane Profesor Eleonorze Jedlińskiej, 2024)
Celem przyświecającym powstaniu tekstu jest prezentacja mało w Polsce znanej postaci kanaryjskiego twórcy wizualnego Césara Manrique (1919–1992). Uczestnik hiszpańskiego ruchu artystycznego abstrakcjonistów – El Informalismo, początkowo zajmował się (wraz z Antonim Tàpies, Manolo Millaresem, Lucio Muñozem i Luisem Feitó) malarstwem badającym właściwości materii. W 1968 roku, artysta po międzynarodowych wojażach powrócił do rodzinnego miasta Arrecife na wulkanicznej wyspie Lanzarote, gdzie aż do śmierci walczył o zachowanie jej naturalnego krajobrazu. Zależało mu zwłaszcza na zachowaniu charakterystycznej niskiej zabudowy linii brzegowej oraz tradycyjnej uprawy winorośli. Do najważniejszych kreacji twórcy powstałych na Lanzarote należą: jego dom w korycie wyschniętego potoku Taro de Tahiche, Jameos del Agua Grotto – sala koncertowa wewnątrz skalnej, powulkanicznej groty, Mira- dor del Rio, restauracja El Diablo w Montana del Fuego, a także ogród i baseny hotelu Meliá Salina w Costa Teguise oraz Jardin de Cactus (oryginalny ogród kaktusów). Działalność Césara Manrique w zakresie promocji i zachowania dziedzictwa kulturowego Lanzarote uhonorowano przyznaniem mu w 1986 roku nagrody Europa Nostra.