What Is In the Picture (and What Is Not): Canada, Women, and Autobiography in the Work of Geraldine Moodie, Eva Hoffman and Alice Munro - Ravvin, Norman (The Woman Artist: Essays in memory of Dorota Filipczak, 2024)
Artysta może odczuwać pokusę włączania w swoją twórczość elementów autobiograficznych lub, przynajmniej z pozoru, stawiać im opór. Wachlarz tych możliwości wpływa nie tylko na kreowany przez artystę portret osobisty bądź duchowy, lecz także na odwzorowanie miejsca i czasu. Wpływ takich zróżnicowanych strategii zaobserwować można w twórczości trzech Kanadyjek: fotografki Geraldine Moodie, memuarystki Evy Hoffman oraz prozaiczki Alice Munro. W przypadku Moodie dokumentalny portret miejsca i czasu odnajdziemy w jej fotografii studyjnej i krajobrazowej, przedstawiającej ludność Kri zamieszkałą na południu prowincji Saskatchewan, a także na pochodzących z początku XX w. zdjęciach Inuitów z Fullerton Harbour. Z kolei Munro w sekwencji późnych utworów koncentruje się na ontaryjskiej mieścinie Wingham z okresu własnego dzieciństwa, przypadającego na lata 30. i 40. XX wieku. W memuarze Zagubione w przekładzie Hoffman zaś z dbałością o szczegół odmalowuje żydowskie dzielnice Vancouver z czasów, gdy jej żydowsko-polska rodzina wyemigrowała tam z Krakowa. Jednak tworząc ów głęboko osobisty portret własny, Hoffman wiele przemilcza, zaciemniając wręcz obraz tego kanadyjskiego miasta; takie działania pokazują, do jakiego stopnia pisarstwo autobiograficzne w swym przymusie selekcji materiału zwracać się może ku elementom niemal fikcjonalnym. Ostatni zbiór prozatorski Munro, Drogie życie, wieńczą cztery krótkie utwory opisane w autorskiej nocie jako „autobiograficzn[e], jeśli chodzi o sferę uczuć” oraz “najwierniej oddają[ce] to, co chciałabym powiedzieć o sobie i swoim życiu”. Przedstawione w artykule trzy odmienne portrety osobowości i miejsc, będące również wyrazem kobiecego życia, obejmują półwiecze dziejów Kanady. Czytelnik tropiący własne impulsy autobiograficzne wiele może się z tych portretów nauczyć.