Koncepcja wspólnej armii arabskiej Lig Państw Arabskich z 2015 r. jako narzędzia do walki z terroryzmem - Pogońska-Pol, Magdalena (Narzędzia wojny, 2023)
W 2015 r. Liga Państw Arabskich powróciła za sprawą Egiptu do idei powołania wspólnych sił arabskich. Pomysł nie jest nową koncepcją, pierwszy raz pojawił się w latach pięćdziesiątych XX w. Na mocy Traktatu o Wspólnej Obronie i Współpracy Gospodarczej powołano Wspólną Radę Obrony, jako gremium odpowiedzialne za koordynowanie militarnego wysiłku Arabów. Następnie LPA starła się reagować na konflikty zewnętrzne i rozwiązywać spory wewnątrzarabskie przy pomocy pokojowych środków ich rozstrzygania, mając na uwadze poszanowanie integralności terytorialnej krajów oraz jedność arabką. Zagrożenia, które pojawiły się w regionie, po zimnej wojnie, w tym terroryzm oraz skutki jakie dla Bliskiego Wchodu przyniosły protesty społeczne zwane arabską wiosną – rozwój organizacji terrorystycznych, wojny domowe – doprowadziły do wznowienia rozmów na temat współpracy militarnej w walce z wyzwaniami. Na 26 Szczycie Arabskim w Szarm el-Szejk w marcu 2015 r. zaproponowano utworzenie wspólnych sił arabskich, będących siłami szybkiego reagowania. Zreformowano w tym celu strukturę organizacji i rozszerzono kompetencje Arabskiej Rady Pokoju  i Bezpieczeństwa. Następnie wypracowano projekt porozumienia określający: cele, zadania, sposób działania oraz finansowania tych sił. Państwa arabskie pomimo początkowo pozytywnego podejścia do pomysły, podzieliły się w momencie opracowania tego dokumentu. Sprzeciw Arabii Saudyjskiej i państw Zatoki Perskiej doprowadził do zamrożenia tego projektu w czasie. Państwa te wybrały współpracę militarną na drodze zawiązywania koalicji ad hoc.