„Rzeki płyną mlekiem, a kiełbasa rośnie na drzewach”, czyli jak Ukraińcy Bojkowszczyzny Zachodniej byli zachęcani do przeniesienia się na stepowe rejony ZSRR w 1951 r. - Kolomyychuk, Oleksandr (Narzędzia wojny, 2023)
Artykuł poświęcony jest działalności agitacyjno-propagandowej władz radzieckich na terenach Bojkowszczyzny Zachodniej w roku 1951, mającej na celu skłonienie ludności tego obszaru do migracji na południe i wschód Radzieckiej Ukrainy. Jednocześnie popularyzacja ideologii radzieckiej wśród mieszkańców regionu powinna przygotować ludzi do przyszłego życia w kołchozach na południu i wschodzie Ukrainy. Wysiedlenie wynikało z umowy o zmianie granic państwowych, podpisanej 15 lutego 1951 r. pomiędzy Rzeczpospolitą Polską a Związkiem Radzieckim. Właściwie, wtedy ponad 32 000 Ukraińców zostało przymusowo przeniesionych na południowe i wschodnie obszary Ukrainy. Jednak przed tym, w okresie zimy – wiosny 1951 r., agitatorzy radzieccy przez cały czas mówili o „radzieckim raju”, gdzie rozdają pola, mleko, na płotach wiszą kiełbasy, słonina, chleb smaruje się codzienne masłem, ludzie jedzą mięso nie tylko od święta. Akcję propagandową prowadzono gromadząc ludność w klubach i czytelniach, gdzie odbywały się wykłady i pokazywano filmy na temat dobrodziejstw życia pod władzą radziecką. Następnie agitatorzy wybierali wśród mieszkańców delegacje na wyjazd do miejsc przyszłego przesiedlenia, aby zobaczyli ten bolszewicki raj, a następnie opowiedzą, a ludzie zdecydują, jak się zachować. Delegacji pokazywano domy podłączone do elektryczności, tłuste krowy na zielonych pastwiskach, pola po horyzont i obfitość jedzenia. Młodzież, która jako pierwsza pojechała do nowych miejsc zamieszkania, otrzymała zadanie wybudować mieszkanie dla przyszłych fal przesiedleńców. Duża część młodych ludzi widziała na własne oczy, wszystkie realia powojennej odbudowy w warunkach komunizmu, na tamtejszych ziemiach i o tym na różny sposób uprzedzali swoje rodziny, wzywając je do nie porzucania rodzimej ziemi. Na ogół mieszkańcy Bojkowszczyzny Zachodniej nie ufali agitatorom i nie byli skłonni do zmiany miejsca zamieszkania. Skłoniło to władze radzieckie do użycia siły.