Rycerze Zakonu Krzyżackiego w południowym Królestwie Węgierskim: przygotowania do bitwy - Oța, Silviu (Przed bitwą, 2023)
Do tej pory obecność Krzyżaków w XV w. analizowana była głównie w oparciu o źródła historyczne. A publikacje skupiały się na przyczynach przybycia Zakonu Krzyżackiego na omawiane tereny, skutkach ich działań, administrowanym przez nich obszarze i kontrolowanych fortyfikacjach. W tym zakresie można wymienić prace T. H. Trâpcea (1969), Alexandru Nemoianu (1975), Ioana Hațegana (1979), Eugena Glücka (1992), Viorela Achima (2013 i 2014) oraz Costina Feneșana (2015). Chociaż informacje pozyskane ze źródeł pisanych pochodzą przede wszystkim z dokumentów znajdujących się w archiwach Zakonu, istnieją również inne źródła, które wspominają o obecności i działalności rycerzy w Banacie. Źródła te zostały również wykorzystane przez rumuńskich historyków do analizy stosunków pomiędzy krzyżakami i miejscową ludnością. Krzyżacy – a konkretnie grupa 13 rycerzy pod wodzą Klausa von Redwitza – przybyli na Węgry jesienią 1429 r. na prośbę króla Zygmunta Luksemburskiego i wycofali się z Banatu w 1434 lub 1435 r. Przydzielono im dziewiętnaście fortyfikacji nad Dunajem i trzy twierdze położone dalej na północ (Almăj, Ilidia/Socolari, Mehadia). Dwie inne fortyfikacje (Carașova i Bârzava) również znajdowały się na Wołoszczyźnie, ale nie zostały wymienione w źródłach. W ciągu ostatnich 50 lat archeolodzy prowadzili prace wykopaliskowe w niektórych twierdzach administrowanych w przeszłości przez krzyżaków: w Drobeta-Turnu Severin, Tricule-Svinița, Saint Ladislau, oraz w mniej znaczących fortyfikacjach, których główną rolą było dostarczanie towarów oraz ludzi do pracy i obrony (Carașova, Mehadia, Ilidia/Socolari). Poczynione przez 13 rycerzy zakonnych i ich orszaki przygotowania do walki z Osmanami nie przyniosły większych rezultatów. Co więcej, nakłady finansowe, których krzyżacy potrzebowali na pokrycie najpotrzebniejszych wydatków wynosiły 346 140 florenów rocznie, co było sumą zbyt wysoką jak na możliwości gospodarcze regionu środkowego Dunaju i niemożliwą do zebrania na miejscu. Kampanie osmańskie z lat 1432 i 1433 doprowadziły do zniszczenia niektórych twierdz i ich garnizonów, w tym Severin i St. Ladislau, a taktyka obrońców polegająca na zamknięciu się w twierdzach okazała się nieskuteczna w starciu z niezwykle mobilnymi i licznymi wojskami osmańskimi. Obecnie Banat obejmuje region południowo-zachodniej Rumunii i częściowo Serbii na wschód od rzeki Cisy i Węgier, w rejonie pomiędzy rzeką Maruszą na północy a Cisą. W średniowieczu na części tego obszaru - z pewnymi przerwami i w zmiennych granicach - funkcjonowała także Zachodnia Oltenia, Banat Seweryński, a następnie Banat Lugos-Caransebeș (tworzony stopniowo w latach 1526-1536), na wschodzie obecnego Banatu, włączony do Księstwa Siedmiogrodu, który częściowo pokrywał się z obszarem Banatu Seweryńskiego. W okresie nowożytnym cały region pomiędzy rzekami Maruszą, Cisą, Dunajem i Karpatami nazywany był Banatem, dlatego w dalszej części artykułu będę używał ogólnej nazwy Banat.