Działalność Wydziału Ratowania Chorych Wileńskiego Towarzystwa Dobroczynności w pierwszych dekadach XIX w. (Marginesy, 2021)
Wileńskie Towarzystwo Dobroczynności powołane w 1807 roku było pierwszą na ziemiach polskich organizacją dobroczynną o charakterze świeckim. Obok pomocy materialnej osobom ubogim oferowało również dostęp do pomocy medycznej. W łonie towarzystwa powołano III Wydział (Wydział Ratowania Chorych). Jego podstawowym zadaniem było udzielanie profesjonalnych porad medycznych ubogim, dostarczanie im leków oraz wdrażanie profilaktyki zdrowotnej. Członkami III Wydziału byli lekarze medycyny, chirurdzy i aptekarze wileńscy – w większości pracownicy i absolwenci Cesarskiego Uniwersytetu Wileńskiego. Pośród nowych metod zapobiegania chorobom, które propagowali członkowie Wydziału, można wyróżnić szczepienia przeciw ospie wynalezione w Wielkiej Brytanii przez Edwarda Jennera. Wydział roztoczył również opiekę nad kobietami ciężarnymi i w połogu, powołując tzw. Instytut Macierzyństwa. Członkowie Wydziału III upowszechniali wiedzę medyczną na łamach czasopisma „Dzieje Dobroczynności Krajowej i Zagranicznej”, które ukazywało się w Wilnie w latach 1820-1824.